دررقابت های رسامی که میان دانش آموزان مکاتب 36 کشور جهان راه اندازی شده بود، شازیه شاگرد صنف چهارم حائز مقام اول شد .

سخنگوی وزارت معارف دراین زمینه گفت که دراین رقابت آثار شرکت کنندگان به کشور ایتالیا انتقال داده شد که از میان این آثار شازیه برنده مقام اول این رقابت ها گردید.

به نقل از باختر، هزینه این رقابت را کشور ایتالیا تمویل و از طریق سازمان غذایی جهان عملی شد.

مهاجران افغان که در ایران بسرمی برند پس از این اجازه آموزش در مکاتب و دانشگاههای این کشور را خواهند داشت.

این سخنان را آقای حسین مالکی سفیر جمهوری اسلامی ایران در کابل در یک نشست خبری به خبرنگاران اظهار نمود.

مالکی به خبرنگاران گفت که در حال حاضر بین دو تا سه میلیون مهاجر افغان در ایران بسر می برند که در گذشته برای آنها اجازه اموزش در مکاتب ایران داده نمی شد.

به گفته وی شورای انقلاب اسلامی این کشور فیصله نموده است تا برای اطفال مهاجر و دانشجویانی که خواهان ورود به دانشگاه های این کشور را هستند می
توانند به مکاتب و دانشگاه ها شامل گردند.

مالکی ضمن بیان این که شماری زیادی از اطفال مهاجر افغان در ایران در مکاتب این کشور ثبت نام نموده اند از ورود یک هزار و پانصد دانشجو در دانشگاه های این کشور پس از سپری نمودن امتحان کانکور خبر داد.

وی اضافه نمود که تاکنون بیش از 15 هزار دانشجوی افغان از دانشگاههای ایران در بخش های مختلف فارغ التحصیل شده اند که باید در بخش های مختلف از وجود آن ها استفاده صورت گیرد!

تشكيل دولت ائتلافي و يا قبول نتايج انتخابات تنها به افغانها  بستگي دارد و بس.

مهاجرين ولسوالي سوزمه قلعه ولايت سرپل را دريابيد.

هنگامي كه شوروي متجاوز پا به خاك عزيز ما نهاد جوانان ولسوالي سوزمه قلعه ولايت سرپل دوشادوش ديگر برادران مجاهد خود به مبارزه برعليه اشغالگران شوروي پرداختند كه با تقديم بيش از پانصد شهيددر راه آزادي وطن وبه علت آتش زدن محصولات كشاورزي اين مردم توسط مزدوران كمونيست ها به فرماندهي غفار پهلوان ‍‍‍ مردم مجبور شدندمنطٌه را ترك نمايند وبه خاطر هم زباني وهم مذهبي كشور اسلامي ايران را براي هجرت خود انتخاب كردند وعازم ايران شدند آنها با پاي پياده وبا تحمل دو ماه وده روز پياده روي از راه هاي صعب العبور و دشوار به مرز ملو در خراسان رسيدند وباز در بدترين شرايط مدت چهل روز سر مرز ملو منتظر ماندند تا جواز ورود مهاجرين به ايران صادر شد ومهاجرين سوزمه قلعه وارد اردوگاه ها شدند آنها زندگي را در اردوگاه به اين دليل ترجيح دادند كه پايگاه وجبهه اي كه در افغانستان داشتند بتوانند آن را اكمال كنند. و نيروي به صورت سالانه اعزام نمايند.

در مدت 23 سال زندگي مهاجرين در اردوگاههاي استان كرمان سمنان وشيراز آنها به كارهاي سخت وطاقت فرسا مشغول بودند مردماني متدين زحمت كش كه درطول اين 23 سال حتي يك زنداني با حبس بلند مدت نداشتند بعد از روي كار آمدن دولت احمدي نژاد در دور اول بدبختي اين مهاجرين شروع شد گرفتن پولهاي تحت عنوان آمايش / صادر كردن كارت شناسايي /عوارض شهرداري و...در اين دوره به اوج رسيد واين پايان كار نبود بعداز مدتي نامه هاي موقتي براي مهاجرين اردوگاه بردسير كرمان صادر شد به مقصد بدترين شهرستان هاي ايران يعني بم وكهنوج وجيرفت كه شما تا فلان مدت وقت داريد كه اردوگاه را تخليه كنيد ويا كه طرد مرزتان مي كنيم.

بيچاره مردم مهاجر كه پول اجاره كردن منزل در شهر ها را نداشتند مجبور شدندكه سختي ها را تحمل كنند ولي يك روز فرماندار شهرستان بردسير با مامورين وحكم دادستاني چهار روزبه  مردم   مهاجر مهلت دادند تا اردوگاه را تخليه سازندوبلاخره تصميم گرفتند كه به افغانستان برگردند بدون اينكه هيچ گونه حامي و پشتباني داشته باشند با همكاري سازمان ملل به افغانستان ودر هرات در كمپ انصار آن شهر ساكن شدند واز آنجايي كه تمام زير ساختهاي ولسوالي سوزمه ٌلعه توسط غفار پهلوان معاون جنرال دوستم تخريب شده واز باغها وزمينهاي اين مردم اثري نيست مردم جاي زندگي كردن را ندارند ابتداقرار شد اين مهاجرين در مر كز ولايت سرپل اسكان داده شوند ولي نمي دانم كه به چه دليل اين طرح لغو شد. ومهاجرين درمحل اسپند ساي ولسوالي سوزمه قٌلعه اسكان داده شدند در اين هواي گرم زير يك لايه چادر وبدون آب اشاميدني آنها ازابتدايي ترين امكانات زندگي برخودار نيستد آنها نه پول دارند ونه فرد قدرتنمدي كه براي آنان خدمت كند قدرتمندان وسياستمداران ما هم كه مسابقه خوش خدمتي آمريكارا در پيش گرفته اند وملت بيچاره خودرا فراموش كرده اند رييسان ما هركدام خواب رييس جمهور شدن مي بينند ولي چهار صد خانوار در آن دشت در حال مردن وتلف شدن هستند.

كرزي صاحب مي دانم كه وقت خواندن افغان پيپر را نداري ولي يارانت براي تفريح هم كه شده شايد يك نگاه بكنند وبخوانند كه بر سر اين مهاجرين چه آمده است ملتي كه پنجصد شهيد براي اسلام و وطن نقديم نموده و23 سال مهاجر بوده حقش اين نيست كه در يك جاي كه حيوانات هم نمي توانند در آنجا زندگي كنند زندگي نمايند.
                                       بني آدم اعضاي يك ديگرند
                                                                         كه در آفرينش زيك جوهرند
                                       چوعضوي بدرد آرد روزگار
                                                                          ديگر عضو هارا نماند قرار

عبدالقادر ـ سوزمه قلعه

این روزها مقامات ایرانی اقدام به دستگیری گروهی افغانها از همه مناطق کرده اند.

چه کنیم که به قول وزیر مهاجرین خودمان سنگینی مارا زمین برمیدارد و روزی ما را هم خدا می دهد.

از کشتارگاه ها تا ساختمان های نیمه کاره -همه جا را در ‍پی افغانها زیرو رو می کنند.

مقامات آگاه باشید.

افغانستان در آستانه تحولی تاریخی.

شرکت در انتخابات یک وظیفه و یک امر واجب برای هر افغان می باشد.

سخنرانی در همایش عدالت - دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران - تاریخ دقیق همایش مشخص نیست، اما به احتمال در سال 1386 برگزار شده است. موضوع سخنرانی عدالت با تکیه بر مسأله عدالت در مورد افغان‌های مقیم ایران است که از روزنامه هم‌میهن با واسطه از وبسایت آژانس خبری افغان ایرکا (afghanirca) نقل می شود.

زمانی که از من خواسته شد در این همایش سخنرانی کنم تصورم بر این بود که چیزی برای گفتن درباب عدالت ندارم. به میزبان همایش گفتم من واقعا چیزی درباره عدالت نمی‌دانم. از او اصرار و از من انکار که حرفی برای گفتن ندارم. 
به هر حال دعوت او را پذیرفتم و محتوای بحث را به دست تصادف سپردم. خاطرات دو سه هفته اخیر را که با خود مرور می‌کردم دیدم شاید بهتر آنست که درباره تجربه شخصی خودم در باب عدالت سخن بگویم. 

چندی پیش با یکی از دانشجویان افغانی به نمایشگاه کتاب رفته بودم. در حین صحبت با او متوجه شدم که هرچه صدایش می‌کنم چیزی نمی‌شنود. از او پرسیدم چرا جواب نمی‌دهی؟ گفت مرا به اردوگاه افغان‌ها برده‌اند و مورد اذیت و آزار قرار گرفته‌ام به همین جهت نمی‌توانم خوب بشنوم. 
با خود فکر کردم که این دوست عزیز من شیعه است و دانشجوی شیعه افغانی را گرفته‌اند و هر چه کارت‌های مربوطه را نشان داده وقعی ننهاده‌اند و او را به اردوگاه برده‌اند و پس از یک روز رهایش کرده‌اند. اینجا بود که موضوع بحث امروز خود را پیدا کردم. یاد حرف کوندرا در کتاب «‌جهالت‌» افتادم.

در ابتدای این کتاب کوندرا از شخصیتی صحبت می‌کند که از خانه خارج می‌شود، می‌جنگد، به تبعید‌گاه می‌رود و زن او در خانه در محاصره خواستگارانی قرار می‌گیرد که هر روز منتظرند او یکی از آنها را انتخاب کند. زن روزها چیزی را می‌بافد و شبها آن را باز می‌کند چراکه به خواستگاران قول داده هرگاه بافتنی او تمام شود یکی از آنان را به عنوان همسر خویش انتخاب کند. 
با این حال زن هنوز معتقد است که مرد او باز خواهد گشت. پس از مدتی مرد بر‌می‌گردد و خواستگاران زنش را می‌کشد و با اجتماع اطراف خود آشتی می‌کند. در اینجا کوندرا ایده به خانه باز‌آمدن را مطرح می‌کند. بخش زیادی از فلسفه، متافیزیک غربی، رمان و ادبیات، ماجرای به خانه باز آمدن است. در هگل روح سفری را آغاز می‌کند و سپس مانند قهرمان داستان کوندرا باتجربه‌تر به خانه باز می‌گردد. 
یا در بسیاری از رمانها معمولا قهرمان سفری را شروع می‌کند و با تجربیات بیشتری به خانه باز‌ می‌گردد. اما در ادامه کتاب جهالت که تازه قصه کوندرا شروع ‌می‌شود داستان اینگونه ادامه نمی‌یابد. پیشتر کوندرا در کتاب «‌سبکی تحمل‌ناپذیر هستی‌» نیز این تم را دنبال کرده بود: هنگامی که قهرمان داستان (‌ترزا) به زوریخ می‌رود، فضای آنجا را تاب نمی‌آورد و به چکسلواکی بر‌می‌گردد. 
یعنی کوندرا در کتاب اول خود «‌به خانه باز‌آمدن‌» را طبق همان سنت قبلی ادامه می‌دهد اما در کتاب جهالت زمانی که داستان شروع می‌شود و جلو می‌رود می‌بینیم قهرمان کتاب که پس از آزادی چکسلواکی و فروپاشی کمونیسم به کشور خود باز می‌گردد، دیگر احساس در خانه بودن نمی‌کند. وقتی که شرایط را تغییر یافته می‌بیند؛ پدرش مرده، برادر بزرگش ضعیف شده و .... حس می‌کند که اینجا دیگر خانه او نیست. 
زن داستان هم که از فرانسه برگشته (‌و این دو قبلا در جوانی عاشق هم بوده‌اند و همدیگر را پس از مدتها ملاقات می‌کنند) در پایان داستان به فرانسه باز خواهد گشت. بنابراین سوال اینست که خانه کجاست؟ 

برای یک افغانی خانه کجاست؟ آیا بنا به تصوری متافیزیکی باید به خانه خود، یعنی افغانستان، برگردد؟ یا اینکه در عصر جدید وضع به گونه‌ای دیگر است. اصلا به عصر جدید هم کاری نداریم. در اسلام هم خانه‌ به این معنا وجود ندارد. همه جهان خانه ماست به خصوص که ما در مورد یک کشور برادر دینی صحبت می‌کنیم.

ما از افغانی‌هایی که بعد از جنگ به ایران آمدند استقبال خوبی به عمل نیاوردیم. استقبال ما عادلانه نبود. شاید غربی‌ها به مراتب بهتر از آنها استقبال کردند. ما از کسانی که شیعه بودند یا سنی یا مسلمان و هم‌کیش و مهم‌تر از آن هم‌زبان حتی به اندازه غربی‌ها استقبال نکردیم. 
یادم هست اوائل که افغانی‌ها آمده بودند اسطوره‌هایی درباره آنها رواج داشت از جمله اینکه اینها جیب‌برند، سر می‌برند، هم‌جنس‌بازند و از این قبیل افسانه‌ها. اما به هر رو اینها به اینجا آمدند، ازدواج کردند، حتی با ایرانی‌ها وصلت کردند و ایران به خانه آنها مبدل شد.

متاسفانه در طول یک ماه اخیر زمانی که رفتاری خشونت‌آمیز در اخراج افغان‌ها شروع شد، آنها به نحوی از انحاء احساس کردند جایی که بدان پناه آورده‌اند و شاید حتی خانه خود می‌دانند به شدت مورد بی‌عدالتی قرار گرفته است. افغان‌ها در ابتدای ورود به ایران و در طول جنگ ایران و عراق به ما کمک کردند. پس از جنگ به جرات هشتاد درصد ایران را افغان‌ها ساختند
. کارگر ایرانی تنبل‌تر از آن بود که در امور عمرانی و غیر آن بتواند اینچنین به بازسازی کشور مشغول شود. به همین تهران خودمان که نگاه کنید تمام ساختمان‌ها با نیروی کار کارگر افغانی ساخته شده‌اند. و خب پاسخ همه اینها با بی‌عدالتی همراه بوده است.

ممکن است گفته شود که مسائل امنیتی در میان است. من این سخن را می‌پذیرم اما اکثر افغان‌هایی که در ایرانند مخالف همان القاعده‌ای هستند که ما هم مخالف آنیم. یعنی حتی اگر پای مسائل امنیتی وسط باشد باید عادلانه‌تر برخورد کرد. نیازی به این همه خشونت و تشکیل اردوگاه و زندانی کردن و اخراج نیست. 
یادم هست وقتی از چند افغانی‌ پرسیدم اگر طالبان مجددا در افغانستان پیروز شود شما چه خواهید کرد؟ پاسخ داد: زمانی که آنجا بودیم و طالبان در راس حکومت بود، با چاقوی کند سر ما را بریدند. اما اگر باز هم چنین اتفاقی رخ دهد ما احتمالا تا مرز ایران خواهیم جنگید و از برادران ایرانی‌مان می‌خواهیم که به ما کمک کنند. 
می‌دانید بعضی کلمات هست که باید زمان بگذرد تا در لحظه‌ای خاص معنای خود را پیدا کند. وقتی آن افغانی به من گفت منتظر برادران ایرانی‌ می‌مانیم، در آن لحظه احساس کردم که کلمه برادر معنای خود را برای من پیدا کرده است. بگذارید شرایط امروز افغانستان را مرور کنیم. اتفاقی که الان در افغانستان افتاده جالب است. می‌دانید که کرزی به همراه عده‌ای دموکرات و بوروکرات تحصیلکرده افغانی قدرت را در دست گرفته ‌است. 
بسیاری از پروژه‌هایی که سازمان ملل متحد داده بود و بنا بود که به نفع همه مردم افغانستان اجرا شود در دست این افراد بود و اینها شاید بنا به عادت مذموم شرقی پروژه‌ها را زودتر تمام کردند و پول را بالا کشیدند و بعضی به کشورهای غربی رفتند و در نتیجه همچنان افغانستان از پروژه‌های ناتمام است. اما نکته جالب اینست که اگر به صحنه روشنفکری افغانستان نگاه کنید اتفاقا آن کسانی که در ایران بوده‌اند (تحت تاثیر افکار و جریان‌هایی که در ایران باب شده بود) الان به نوعی رهبری روشنفکری افغانستان را در دست گرفته‌اند؛ همان افرادی که وقتی در ایران بودند ما چندان توجهی به آنها نداشتیم و تازه هنگامی که طالبان سقوط کرد، به سراغ آنها رفتیم و به دانشکده‌ها از جمله همین دانشکده علوم اجتماعی آوردیمشان. 
اکثر نیروهای فکری جامعه افغانی در دست کسانی است که به شدت متاثر از حال و هوای ایران هستند در نتیجه ما یک هژمونی قدرتمندی به دست همان افغان‌هایی که در ایران بوده‌اند ساخته‌ایم. 
حال آیا لازم است که با این همه خشونت رفتار کنیم و آنها را به اردوگاه بفرستیم و رفتاری انجام دهیم که شایسته نیست. سپس در اینجا بنشینیم و درباره عدالت و ریشه‌های آن در سنت و عصر جدید بحث‌های انتزاعی کنیم. آیا این رفتاری که ما می‌کنیم رفتاری است که با این حرف‌های فلسفی سازگار است یا اینکه این رفتار نشان‌دهنده اندیشه ما است؟ 
آیا ما به این همه بحث درباره عدالت عمل می‌کنیم یا اینکه اصلا عصر جدید عصری است که همه سخنان جذاب می‌گویند ولی در عمل کسی چون سارکوزی آمده که سیاهان و آسیایی‌ها را بیرون کند؟ و ما هم می‌خواهیم افغان‌ها را اخراج کنیم؟ 

بنابراین بسیاری از پرسش‌های نظری در عمل جواب خود را پیدا می‌کند و من امیدوارم که حداقل این حرف‌هایی که در باب عدالت خوب خودمان در برابر عدالت بد غربی می‌زنیم در رفتارمان با کسانی که سالها به ما کمک کرده‌اند جلوه کند. بنابراین سخنرانی خود را به دانشجویان افغانی این دانشکده تقدیم می‌کنم و امیدوارم این سخنرانی ادای دینی باشد به آنها که به ایران علاقمندند و عاشق این کشورند؛ متاثر از فرهنگ ایرانند، بعضی‌شان حتی در قم تحصیل می‌کنند. بنابراین گمان می‌کنم بتوانیم با آنها رفتار مهربان‌تری داشته باشیم
. 
بابراین حرف‌های خود را اینگونه به پایان می‌برم؛ عدالت مساله‌ای نیست که فقط درباره آن فلسفه‌بافی کنیم. عدالت مساله‌ای نیست که ساعتها درباره آن بحث انتزاعی کنیم. عدالت مساله‌ای نیست که بر مبنای آن غرب را متهم کنیم آن هم درست هنگامی‌که با مردمانی که به ما پناه آورده‌اند اینگونه برخورد می‌شود و کسانی که در جمهوری اسلامی متولد و بزرگ شده‌اند در چنین وضع اسفباری به سر می‌برند. 
مهم نیست که چه تعریفی از عدالت می‌کنیم بلکه مساله بر سر تحقق عدالت است. مهم آنست که عدالت را با هر تعریف و هر منشایی متحقق کرد تا بتوان از خشونت ناشی از نابرابری‌های اجتماعی و ابزارانگاشتن انسان‌های دیگر جلوگیری کرد. 
باید متوجه باشیم که زمان به نفع ما نمی‌گذرد. هر چه بیشتر به بخشی از جامعه توجه کنیم مجبوریم جای دیگری را با خشونت رها کنیم. چنانکه گفتم در برزیل در جنگ داخلی دهه 60 و 70 پولدارها ازطریق پلیس خصوصی و پول هنگفتی که صرف کردند توانستند خود را حفظ کنند اما قشرهای دیگر در معرض خشونت باقی ماندند.
امیدوارم مسولان متوجه شوند که حتی اگربرای این برادران امنیت اجتماع را به خطر انداخته‌اند، اینگونه طرح‌های کوچک شبانه پاسخگو نیست و طلیعه بسیار شومی است برای آینده.

منبع: http://www.afghanirca.com/news/?id=1693

به نوشته سعید کمالی در تهران، بنا بر گزارشهای تائید نشده، مردی که نتایج واقعی انتخابات (همان آماری که نشان میدهد احمدی نژاد در مقام سوم قرار دارد)  را از وزارت کشور  به بیرون درز داده بود در یک تصادف مشکوک کشته شد.
محمد عسگری که مسئول امنیت شبکه تکنولوژی اطلاعاتی IT  وزارت کشور بود روز کذشته در تهران کشته شد. بنا بر گزارش عسگری نتایجی را به بیرون درز داد که نشان میداد در انتخابات با استفاده از  نرم افزار جدیدی توسط دولت، آرا دریافتی از شهرستانها  تغییر  داه میشد. گزارش نشان میداد که موسوی با 19 میلیون رای برنده انتخابات میباشد.

نفر سمت راست گوشه، ابوالحسن بنی صدر است. او که با 11 میلیون رای نخستین رئیس جمهور ایران شده بود، با جمله تاریخی آیت الله خمینی در 25 خرداد 60:” 35 میلیون نفر بگویند بله، من میگویم نه.” کنار زده شد. 7 تن از مشاورانش اعدام شدند، هزاران تن از هوادارنش به زندان رفتند و خودش رهسپار تبعید شد.

درست بالای سر خمینی، مرد روحانی با عمامه سفید آیت الله لاهوتی است. او که از زندانیان با سابقه قبل از انقلاب به همراه منتظری و طالقانی بود، بعد از پیروزی انقلاب از سرسخت ترین هواداران رئیس جمهور بنی صدر، به شمار میرفت. به فاصله 2 ماه پس از کنار زدن بنی صدر توسط لاجوردی به زندان اوین برده شد و اعدام شد. جمله معروف او خطاب به سران حزب جمهوری(بهشتی،خامنه ای و رفسنجانی) این بود: “مردم انقلاب نکردند تا من وشما بر آنها حکومت کنیم . اگر قرار بود با چماق و زورگویی بتوانند حکومت کنند قبل از شما آریامهر بود.حاکمیت تک حزبی است که صدای پای فاشیزم را به گوش میرساند. وای به حال آن انقلابی که 8 درصد به 80 درصد حکومت کنند. اگر زور میتوانست آدم را جای خودش بنشاند، پیش از شما زورمند تر از شما بودند. شما جز اینکه خفقان ایجاد کنید و برای مردم مشکل درست کنید کار دیگری نمیکنید.”( روزنامه انقلاب اسلامی، ۲۲ فروردین ۱۳۶۰- انقلاب اسلامی، ۸آذر ۱۳۵۹)

نفرایستاده میان آیت الله مطهری و لاهوتی، صادق قطب زاده است. او که به همراه ابراهیم یزدی و بنی صدر راه انقلاب را در پاریس هموار کرده بود، 24 شهریور 1361، به اتهام توطئه انفجار جماران، زندانی و اعدام شد. آیت الله منتظری بعدها در خاطراتش نوشت:”بعدا شنيدم آقاي حاج احمد آقا در زندان سراغ آقاي قطب زاده رفته و به او گفته است شما مصلحتا اين مطالب را بگوييد و اقرار كنيد و بعد امام شمارا عفو مي‎كنند، ولي او را اعدام كردند. بعدها از طريق موثقي شنيدم كه جريان ريختن مواد منفجره در چاه نزديك محل سكونت مرحوم امام بكلي جعلي است و واقعيت نداشته است.”(خاطرات آیت الله منتظری،ج۱،ص۴۸۵)

قطب زاده دردادگاه پرسيده بود:”روشنفکران و روحانيانی که بنيادگذار انقلاب بودند کجا هستند؟ آيا حتی يک تن از آنها در کاری هست؟ اينها که امروز بر کارند در جريان انقلاب چه می کردند؟”(ایستاده بر آرمان،ص ۲۷)

پی نوشت۱: آن که در کنار بنی صدر ایستاده، صادق طباطبایی است. سخنگوی دولت مهندس بازرگان بود. بعد به بازرگان پشت کرد و به صف حکومتی ها پیوست.در سال 61 به دلیل قاچاق 3.75 پوند تریاک توسط پلیس آلمان دستگیر و در دادگاه دوسلدورف به 3 سال زندان محکوم شد.( پس از بحران،خاطرات هاشمی رفسنجانی،صص ۳۵۹،۴۱۱،۴۱۹) با پادرمیانی وزیرخارجه آلمان و مصونیت سیاسی به عنوان عنصر نامطلوب از آن کشور اخراج شد. او همچنان به حمایت از جمهوری اسلامی ادامه میدهد...

منبع نقل قول ها: کتاب ایستاده بر آرمان، روایت فروپاشی یک انقلاب،علی غریب، انتشارات انقلاب اسلامی،دی ۸۵

بیانیه جمعی از استادان شاخص حقوق و وکلای دادگستری در محکومیت برخورد های خشونت آمیز و غیر مسوولانه با اعتراض های مردمی به این شرح است: 

بسم الله الرحمن الرحیم

به خشونت علیه مردم پایان دهید!

برگزاری دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری در 22 خرداد 1388، به دلیل شک و تردیدهای مطرح در رعایت اصول و قواعد انتخابات آزاد و منصفانه، موجی از اعتراضات مسالمت آمیز و مدنی را به همراه داشت. متأسفانه رویارویی خشونت آمیز و غیرقانونی با این حرکت، کشور ما را در فضایی آکنده از خشونت و ارعاب فرو برد. در این روزها انبوهی از اقدامات خشونت آمیز و غیرمسوولانه در رویارویی با اعتراض های مردمی، امنیت، جان و مال مردم را شدیدا به مخاطره انداخته است که موارد زیر تنها گوشه ای از آنهاست:

• - تیر اندازی به سوی مردم بی پناه و کشتن شماری از آنها
• - عدم اعلام نام و مشخصات مجروحان و بی اطلاعی و سرگردانی خانواده های آنان
• - دستگیری های گسترده جوانان این مرز و بوم و بی اطلاع نگاه داشتن خانواده های دستگیرشدگان از وضعیت آنها
• - ضرب و جرح وحشیانه و غیر قانونی به بهانه برقراری نظم و امنیت
• - تخریب اموال عمومی
• - ورود غیرمجاز به اماکن مسکونی
• - تجاوز به حریم مقدس دانشگاه ها و خوابگاه های دانشجویی شهرهای مختلف کشور به ویژه کوی دانشگاه تهران و ضرب و شتم دانشجویان
• - مداخله نیروهای بی نام و نشان و لباس شخصی به بهانه استقرار نظم و استفاده از انواع ابزارها و روشهای نامتعارف
• - سکوت شگفت انگیز و غیر مسوولانه صدا و سیما و دیگر رسانه های دولتی در برابر اعتراض میلیونی مردم و تحریف وقایع که بر خلاف وظیفه قانونی اطلاع رسانی صحیح آنها بوده و همزمان تحریک احساسات و تشدید خشونت در فضای ملتهب جامعه
• - برقراری محدودیت های گسترده، پیوسته و توجیه ناپذیر و اخلال در امکانات ارتباطی و مخابراتی در پوشش ظواهر قانونی

ما گروهی از حقوقدانان و استادان حقوق دانشگاه های تهران ضمن همدردی با خانواده های داغدیده و آسیب دیده و تاکید بر پیگیری جدی خواسته ها و مطالبات مردمی از راه های مسالمت جویانه، از تمام مقامات و نهادهایی که به موجب قانون اساسی و قوانین عادی وظیفه صیانت از حقوق و آزادیهای شهروندی را بر عهده دارند می خواهیم تا هر چه سریعتر به این اقدامات غیر قانونی و خشونت آمیز پایان داده و به خواسته های مشروع و بحق مردم توجه کنند. بدیهی است در صورت عدم اقدام عاجل، در پیشگاه خداوند متعال و مردم مسوول خواهند بود. بی شک بستن مجاری قانونی برای اعمال و استیفای حقوق ملت راه حل مشکلات نیست، باید صدای دادخواهی مردم را شنید و به خواستهای بحق آنان گردن نهاد. 

• 1. دکتر ناصر کاتوزیان (دانشگاه تهران)
• 2. آیت الله دکترسید مصطفی محقق داماد (دانشگاه شهید بهشتی)
• 3. دکتر هدایت الله فلسفی (دانشگاه شهید بهشتی)
• 4. دکتر محمدعلی اردبیلی (دانشگاه شهید بهشتی)
• 5. دکتر سید محمد هاشمی (دانشگاه شهید بهشتی)
• 6. دکتر محمود آخوندی
• 7. دکتر رضا نوربها (دانشگاه شهید بهشتی)
• 8. دکترعلی حسین نجفی ابرندآبادی (دانشگاه شهید بهشتی)
• 9. دکتر ابراهیم بیگ زاده (دانشگاه شهید بهشتی)
• 10. دکتر اردشیر امیرارجمند (دانشگاه شهید بهشتی)
• 11. دکتر امیر حسین آبادی (دانشگاه شهید بهشتی)
• 12. دکنر محمد راسخ (دانشگاه شهید بهشتی)
• 13. دکتر سید محمد قاری سید فاطمی (دانشگاه شهید بهشتی)
• 14. دکتر محمد جعفر قنبری جهرمی (دانشگاه شهید بهشتی)
• 15. دکتر محمد حسین زارعی (دانشگاه شهید بهشتی)
• 16. دکتر میر قاسم جعفرزاده (دانشگاه شهید بهشتی)
• 17. دکتر علی صفاری (دانشگاه شهید بهشتی)
• 18. حجت الاسلام دکتر رحیم نوبهار (دانشگاه شهید بهشتی)
• 19. دکتر هادی وحید (دانشگاه شهید بهشتی)
• 20. دکتر امیر نیکپی (دانشگاه شهید بهشتی)
• 21. دکتر رضا اسلامی (دانشگاه شهید بهشتی)
• 22. دکتر اسد الله یاوری (دانشگاه شهید بهشتی)
• 23. دکتر هومن موثق (دانشگاه شهید بهشتی)
• 24. دکتر صابر نیاورانی (دانشگاه شهید بهشتی)
• 25. مهدی مختاری (دانشگاه شهید بهشتی)
• 26. دکتر مهدی هداوند (دانشگاه شهید بهشتی)
• 27. دکتر محسن عبد اللهی (دانشگاه شهید بهشتی)
• 28. دکتر محمد حسین رمضانی (دانشگاه شهید بهشتی)
• 29. دکتر علی اکبر گرجی (دانشگاه شهید بهشتی)
• 30. دکتر محمدعلی بهمئی (دانشگاه شهید بهشتی)
• 31. دکتر سید حسین صفایی (دانشگاه تهران)
• 32. دکتر عزت اله عراقی (دانشگاه تهران)
• 33. دکتر یوسف مولایی (دانشگاه تهران)
• 34. دکتر فیروز محمود (دانشگاه تهران)
• 35. دکتر رنجبریان (دانشگاه تهران)
• 36. دکتر عباس شیری (دانشگاه تهران)
• 37. دکتر محمد تقی رفیعی (دانشگاه تهران)
• 38. دکتر محمد رضا ضیایی بیگدلی (دانشگاه علامه طباطبایی)
• 39. دکتر محمد رضا پاسبان (دانشگاه علامه طباطبایی)
• 40. دکتر جواد کاشانی (دانشگاه علامه طباطبایی)
• 41. دکتر علی تقی زاده (دانشگاه علامه طباطبایی)
• 42. دکتر رضا ولویون (دانشگاه علامه طباطبایی)
• 43. دکتر همایون حبیبی (دانشگاه علامه طباطبایی)
• 44. دکتر سید قاسم زمانی (دانشگاه علامه طباطبایی)
• 45. دکتر سید منصور میر سعیدی (دانشگاه علامه طباطبایی)
• 46. دکتر حسین غلامی دون (دانشگاه علامه طباطبایی)
• 47. دکتر خیرالله هرمزی (دانشگاه علامه طباطبایی)
• 48. دکتر علی نجفی توانا (دانشگاه آزاد اسلامی)
• 49. دکتر عیسی امینی (دانشگاه آزاد اسلامی)
• 50. دکتر مجید عباس آبادی (دانشگاه آزاد اسلامی)
• 51. دکتر بهشید ارفع نیا (دانشگاه آزاد اسلامی)
• 52. دکتر داریوش اشرافی (دانشگاه آزاد اسلامی)
• 53. دکتر محسن بهشتیان (دانشگاه آزاد اسلامی)
• 54. دکتر مجید پوراستاد (دانشگاه آزاد اسلامی)
• 55. دکتر حیدر حسن زاده (دانشگاه آزاد اسلامی)
• 56. دکتر مجید عباس آبادی (دانشگاه آزاد اسلامی)
• 57. دکتر عیسی امینی (دانشگاه آزاد اسلامی)
• 58. دکتر کامران آقایی (وکیل دادگستری و مدرس دانشگاه)
• 59. دکتر محمد جلالی (وکیل دادگستری و مدرس دانشگاه)
• 60. دکتر علیرضا آذربایجانی (وکیل دادگستری و مدرس دانشگاه)
• 61. دکتر محمد رضا ویژه (وکیل دادگستری و مدرس دانشگاه)
• 62. دکتر جعفر حبیب زاده (دانشگاه تربیت مدرس)
• 63. دکتر محمود صادقی (دانشگاه تربیت مدرس)
• 64. دکتر محمد فرجیها (دانشگاه تربیت مدرس)
• 65. دکتر ستار زرکلام (دانشگاه شاهد)
• 66. دکتر شاهپور منوچهری (وکیل دادگستری)
• 67. دکتر رضا تمدن (وکیل دادگستری)
• 68. دکتر حمید جلیل زاده خویی (وکیل دادگستری)
• 69. سید احمد سعادت (وکیل دادگستری)
• 70. علی کاکاافشار (وکیل دادگستری)
• 71. اسماعیل مصباح اسکویی (وکیل دادگستری)
• 72. محمدباقر میرسراجی (وکیل دادگستری)
• 73. رضا آشوری (وکیل دادگستری)
• 74. محمد فرض پور عاکیانی (وکیل دادگستری)
• 75. جهانگیر مستوفی (وکیل دادگستری)
• 76. خانم بتول کیهانی (وکیل دادگستری)
• 77. خانم صدیقه حجت پناه (وکیل دادگستری)
• 78. مجتبی پویا (وکیل دادگستری)
• 79. مرتضی کاویانی (وکیل دادگستری)
• 80. شهلا موسوی (وکیل دادگستری)
• 81. صالح نیک بخت (وکیل دادگستری)

در گوانتاناموی وزارت کشور چه گذشت

روزآنلاین، سامان رسول پور : حضور یک روزه ی ما در منفی چهار وزارت کشور، بدترین روز زندگی مان بود که هرگز از ذهن ما پاک نخواهد شد. یکی از ماموران که به محوطه ی زیرزمینی آمده بود، می گفت اینجا از گوانتانامو هم هزاربار بدتر است". این بخشی از اظهارات تکان دهنده  یک فعال دانشجویی است که چند شب پیش در کوی دانشگاه بازداشت و به همراه سایر دانشجویان در زیر زمین وزارت کشور، تحت شدیدترین شکنجه ها و آزارهای جنسی قرار گرفته است.
این دانشجو که برای رعایت مسائل امنیتی از ذکر نامش خودداری کرده، مشاهداتش را چنین تعریف کرده است: "ما در یک گروه ۴۶ نفره توسط یک مینی بوس به زیرزمین وزارت کشور انتقال پیدا کردیم. در داخل مینی بوس چشم دانشجویان بسته شد. روی صندلی هایی نشانده شدیم که بر قسمت بالای صندلی سرپوشی حلبی مانند قرار داده شده بود که بالای سر قرار می گرفت. در طول مسیر به طور دائم با باتوم روی این حلبی ها می کوبیدند که صدای وحشتناکی در گوش ما ایجاد می کرد و بدترین نوع شکنجه روانی در آن زمان بود. پس از طی مسیر به ناحیه ای رسیدیم که از حرکت چرخشی رو به پایین مینی بوس متوجه شدیم که در حال ورود به یک زیرزمین هستیم. بعدها در زمزمه های ماموران و نیروهای لباس شخصی همراه فهمیدیم که این زیرزمین در وزارت کشور واقع است".
این دانشجو  در ادامه گفته: "زیرزمین یک محوطه حدودا صد متری بود که کف آن پوشانده از خاکستری سیاه بود که از آن بخار برمی خاست. پس از آنکه به محوطه وارد شدیم مجبورمان کردند روی زمین دراز بکشیم و سپس وادار به غلطیدن روی زمین مان کردند. باید به گونه ای غلت می زدیم که سرمان به پای ردیف بعدی برخورد نکند؛ به محض برخوردی کوچک، با باتوم و لگد بر سر و بدنمان می کوبیدند. دائما می گفتند که "می خواهید انقلاب کنید... " و سپس فحش های هرزه و ناموسی بود که پشت سر هم نثارمان می کردند. برای جمع حدودا پنجاه نفری ما بیش از بیست نیروی گارد و لباس شخصی در این محوطه حضور داشت. در مرحله بعدی، روی زمین نشسته و به طور متناوب به ما دستور نگاه کردن به زمین یا سقف را می دادند. پس از آنکه چند دقیقه ای دستور خیره شدن به زمین به ما می دادند، به ناگهان از پشت با باتوم و لگد بر سر و گردنمان می کوبیدند. یا در حالی که سر ما رو به پایین بود و به زمین خیره شده بودیم، سرباز وظیفه ای که در سنگدلی از ماموران گارد هم بدتر بود، با لگد بر سر برخی دانشجویان می کوبید و می گفت: چرا به زمین نگاه نمی کنی؟!  در حالی که سر همه دانشجویان رو به زمین بود".
این  دانشجو در ادامه به تشریح نوع دیگری از بدرفتاریهای صورت گرفته می پردازد: "برخورد با دانشجویانی که قصد استفاده از دستشویی داشتند به شدت وحشتناک و غیر انسانی بود. اولا اینکه دستشویی بدون در و پوشش بود و کسی که به دستشویی میرفت در معرض دید بود، ثانیا زمان دستشویی ٣۰ ثانیه بود. پس از تمام شدن سی ثانیه دانشجویان را با غیرانسانی ترین شکل ممکن به بیرون پرتاب می کردند. یکی از رقت بارترین صحنه ها که هرگز از مقابل چشم دانشجویان پاک نخواهد شد، زمانی بود که زمان سی ثانیه یکی از دانشجویان به پایان رسید در این هنگام مامور دستشویی با لگد و درحالی که این دانشجو هنوز عریان بود او را از دسشویی به بیرون پرتاب کرد و به وسط جمع دانشجویان انداخت".
وی در باره  آزار جنسی دانشجویان بازداشتی هم چنین می گوید: "یکی دیگر از رفتارهای زشت و کثیف با دانشجویان شکنجه جنسی آنها در منفی چهار وزارت کشور بود که زبان از گفتن و بازگو کردن آن شرم دارد. رفتارهای غیرانسانی و شکنجه آمیز به منفی چهار وزارت کشور محدود نبود. پس از انتقال ما به پلیس امنیت نیز شکنجه جنسی به نوعی انجام شد".
این دانشجو در مورد رفتارهایی که با بازداشتی ها پس از انتقال به پلیس امنیت، انجام شده، چنین گفته است: "هنگامی که به پلیس امنیت آوردن مان، رئیس دانشگاه - دکتر رهبر - به همراه یکی از نماینده های مجلس آمده بود. در حالی که خبرنگارانی برای عکس گرفتن از این حرکت افتخارآمیز! رئیس دانشگاه همراهشان بودند، به هر دانشجو یک تی شرت هدیه دادند! تا لباس های پوشیده از خون دانشجویان در معرض دید مردم قرار نگیرد. سوالی که از ذهن همه ما می گذشت این بود که دکتر رهبر در شب حمله کجا بود و چرا هیچ کاری برای جلوگیری از حمله نکرد؟ تلقی عموم دانشجویان این بود که آمدن رهبر به پلیس امنیت هم حرکتی تبلیغی بود، چون اگر به واقع به فکر دانشجویان بود باید در مقابل حمله به کوی دانشگاه مقاومت می کرد. "

تحصن و اعتراض ادامه دارد
با این وجود اعتراضات دانشجویی ادامه دارد ودر حالیکه از سرنوشت دیگر دانشجویان بازداشتی که بیش از چند ماه است در سلول های انفرادی تحت شکنجه و بازجویی قرار دارند، خبری نیست، صدها تن از دانشجویان دانشگاه تهران دیروز وارد چهارمین روز تحصن اعتراضی خود شدند. "اعتراض به تقلب در انتخابات ریاست جمهوری، و اعتراض به سرکوب وحشیانه تجمعات اعتراضی دانشجویان و مردم ایران، و نیز تهاجم وحشیانه نیروهای انصار حزب الله به کوی دانشگاه تهران" محورهای مورد اعتراض دانشجویان دانشگاه تهران است.
این در حالی است که دهها دانشجوی متحصن شب ها را نیز در محل تحصن بسر می برند و هر صبح تعداد دیگری از دانشجویان به آنان می پیوندند و به سردادن شعار می پردازند.
به گزارش خبرنامه امیرکبیر این "دانشجویان به اظهارات کذب فرهاد رهبر از بلندگوهای ضد ملی صدا و سیما" اشاره دارند و اینکه "رهبر هنوز هم مدعی است که هیچ دانشجوئی تیر نخورده و هیچ دانشجوئی هم کشته نشده است. این در حالی است که دیروز پیکر یکی از دانشجویان کشته شده در واقعه کوی دانشگاه تهران تشییع شد. هم چنین به گفته دانشجویان در حالی فرهاد رهبر ادعا می کند که هیچ دانشجوئی در این واقع تیر نخورده که تنها در بیمارستان شریعتی نزدیک به صد دانشجو بستری هستند که تعداد قابل توجهی از آنان به ضرب گلوله نیروهای لباس شخصی و انصار حزب الله مجروح شده اند".

دانشگاه نفت دانشگاه نفت نیز روزهای پر التهابی را می گذراند؛ در همین ارتباط انجمن اسلامی این دانشگاه هم در خصوص اوضاع کنونی بیانیه ای صادر کرد که در بخشی از آن آمده: "  امروز صاحبان زر و زور و تزویر آتش بر ملتی گشوده اند که جمهوری اسلامی همه حیثیت و اعتبارش را مدیون آن هاست. امروز جوانان و آینده سازان ایران تنها و تنها به جرم اعتراضی مدنی در خیابان ها به خاک و خون کشیده می شوند. امروز حتی خانه ها هم نا امن اند؛ آن چنان که کوی دانشگاه تهران جولانگاه مزدورانی شد که فاجعه ۱۸ تیر را آفریده بودند اما، فاجعه بامداد ۲۵ خرداد فاجعه ای عظیم تر از فاجعه ۱۸ تیر ۷۸ شده است. حمله دژخیمان به بی دفاعانی که سلاحی جز قلم و گناهی جز اعتراض و تحصن ندارند را به چه چیزی جز وحشی گری می توان تعبیر کرد؟".

خاک سپاری با حضور مامورین
به خاک سپاری پیکر مصطفی غنیان، یکی ازنشانه های این "وحشیگری" بود که دیروز در میان تدابیر شدید امنیتی انجام شد. مصطفی غنیان در جریان حمله نیروهای لباس شخصی و بسیجی ها به کوی دانشگاه کشته شد. او که دانشجوی کارشناسی ارشد دانشگاه تهران بود، در مشهد به خاک سپرده شد.

این خبرها از ستاد آقای مهدی کروبی آمده است :

1 – از امروز در سراسر کشور برای شروع اعتراضات مدنی و مردمی "همگی" تا اطلاع ثانوی لباس مشکی به تن کنید .

2 - اطلاعاتي كه کارمندان وزارت کشور مخفيانه ارسال كرده اند:

 افراد واجد شرایط رای: 49322412

 افراد شرکت کننده در انتخابات: 42026078

 تعداد آرای باطله: 38716 1

 میرحسین موسوی خامنه 19075623

 مهدي کروبی 13387104

 محمود احمدی نژاد 5698417

 محسن رضایی میرقائد 3754218

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 تو که خود را مردم سالار میدانی.تو که خود را حامی مردم میدانی.

دیروز من در میدان ولیعصر تهران صحنه هایی را مشاهده کردم که خودم حیرت زده شدم.

نیروی ناجا و انتظامی همه مردم را از دم باتون میگذراندند.برایشان مهم نبود شخصی را که مورد حمله قرار میدهند پیر است یا جوان مرد است یا زن.

ننگ بر تو ای خونخوار زمانه تو که حتی به مردم خودت هم رحم نداری. تو که جز خرافات و دروغ چیز دیگری نداری.

۲۴-۰۳-۱۳۸۸

وزارت امور خارجه با ابراز نگرانی از بازداشت پناهجویان افغان در ایران می گوید که بررسی ها دراینباره آغاز شده است.
گزارشها میرسانند که پولیس ایران 3 افغان را در اقدام دست داشتن در ناآرامی های شهر زاهدان بازداشت کرده است.
یک دادگاه شهر زاهدان می گوید که آنان 58 ایرانی و 30 افغان را به اتهام به کارگیری خشونت، آتش افروزی و سرقت بازداشت کرده اند.

دادگاه زاهدان می گوید که افغان های بازداشت شده به ایجاد آشوب و شرکت در اغتشاش متهم هستند. در همین حال وزارت امور خارجه کشور می گوید که به سفارت کشور در ایران دستور داده است تا این موضوع را بررسی نماید و به وزارت امور خارجه اطلاع دهد.
احمد ظاهر فقیری، سخنگوی وزارت امور خارجه می گوید که ما پیوسته تلاش خود را خواهیم کرد. هنوز زود است که راجع به این موضوع نظر دهیم چرا که ما به جزئیات قضیه هنوز دسترسی نداریم.

از سوی دیگر کمیشنری سازمان ملل متحد در امور پناهندگان می گوید که اگر بازداشت شدگان پناهجویان ثبت نام شده باشند و به آنان اتهام وارد شده باشد سازمان ملل متحد برای رهایی آنان تلاش خواهد کرد.
نادر نادری، سخنگوی کمیشنری سازمان ملل متحد در امور پناهندگان بیان می کند که اگر تعدادی از افغانها به شکل مظنونین دستگیر شده باشند، حقیقت یابی و بررسی این موضوع ضروری است. اگر بی گناه باشند باید رهایی آنان صورت بگیرد.

این درحالی است که هفته پیش وزیر امور خارجه ایران اعلام کرد که اسناد و شواهدی در دست دارند که برخی از نیروهای خارجی در افغانستان در سازمان دهی انفجار شهر زاهدان که 25 کشته و 140 زخمی بر جای گذاشت دست داشته اند.
این گفته ها سیاستی است جهت وارد آوردن فشار به دولت افغانستان در قبال مهاجرینی که به طور قانونی در این کشور زندگی می کنند.

گفتنی است که هم اکنون بیش از 3 میلیون پناهجوی افغان در کشورهای ایران و پاکستان زندگی می کنند.

دوستان گرامی مطلب فوق را مطالعه نمایید و خودتان پاسخ این اهانت بزرگ را بدهید . پاسخها بدون محدودیت منتشر خواهد شد.

خبرگزاري دانشجويان ايران - تهران
سرويس: اجتماعي - شهري

آنها كابل را با تهران مي‌شناسند، ‌لباس بلند و شلوار گشاد محلي را در آورده‌اند و اينجا در تهران تي‌شرت مارك‌دار و شلوار جين مي‌پوشند. آدامس مي‌جوند و گاهي كه پول توي جيبشان باشد خرج‌هاي آن چناني مي‌كنند!

به گزارش خبرنگار «شهري» خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، رويت را كه بر مي‌گرداني، كم نيستند دختران جوان افغان كه شال‌ها، روسري‌ها و مانتوهاي رنگارنگ مد روز تهراني‌ها را بر سر و تن دارند و ديگر چادرهاي بور چيني را از سر برداشته‌اند و فقط زن‌هاي قديمي‌تر افغان در مناطق محروم‌تر اين سر و وضع را دارند. اينها دختران نسل جديد افغان‌هاي تهراني هستند كه چشم‌هاي بادامي و تنگشان را آرايش مي‌كنند و خيابان‌هاي شمالي تهران را خوب مي‌شناسند!

اينها هم نسل سومي هستند، مثل ما تهراني‌ها كه نسل سومي داريم،‌اما با تفاوت اينكه نسل سوم آنها در بهترين شرايط تاريخي آب و اجداديشان به سر مي‌برند، دوراني كه پدرانشان در خواب هم نديده‌اند!

هرچند تهراني‌ها هنوز وقتي واژه «افغاني» را مي‌شنوند ياد چيزهاي خوبي نمي‌افتند و هنوز اين واژه براي افغان‌ها نوعي تحقير شمرده مي‌شود، هرچند كه هنوز افغان‌هاي ـ البته مجازـ همچون ساير مهاجران و پناهندگان دركشورهاي دنيا موقعيت اجتماعي و شهروندي ندارند، اما به نظر مي‌رسد همين شرايط ترديد و گريز و بي‌تفاوتي دولت ايران نسبت به اخراج آنها برايشان شرايط مطلوبي را فراهم كرده باشد.

در عين حال نبايد ساير امكاناتي كه برايشان فراهم شده را در نظر نگرفت، چه اينكه همين شرايط مهمان نوازي ايرانيان بيش از حد متصور و لازم بوده و تاكنون هم صدمات جبران ناپذير اجتماعي، اقتصادي و حتي امنيتي را براي ايراني‌ها و دولت فراهم كرده است.

افغاني‌هايي كه هر روز بيش از دو دلار خرج يارانه‌هايشان براي زندگي در شهر مي‌شود؛ ديگر به هيچ قيمتي حاضر به رفتن به شهر و ديار خود نيستند. چرا كه اينجا هم كار دارند،‌هم زن، هم درس دارند و هم تفريح و امنيت و آسايش و ... يعني به اصطلاحي هم دين دارند، هم دنيا!

بيست سال پيش وقتي يك افغان را توي خيابان‌هاي تهران مي‌ديديم در موقعيت‌هايي نظير حفر كانال‌هاي آب و فاضلاب، چاه‌ها، زمين‌هاي كشاورزي، كارگر شهرداري و ... بود اما حالا افغان‌ها همه جا هستند، در هر كار ردپايي دارند، پير و جوانشان را مي‌توانيد در همه جا پيدا كنيد.

اگر حوزوي باشيد و اگر دانشگاهي، اگر تجارت كنيد و خريد و فروش، اگر در كار فرهنگ باشيد و آموزش و يا اگر در كارهاي خلاف و قاچاق و ... باشيد حتما يك افغان هم آنجاست و آنقدر در برخي از شغل‌ها و صنوف جاي خود را محكم كرده‌اند كه در جريان برنامه دولت ايران براي اخراج آنها، اين كارفرمايان ايراني و برخي از مسؤولان صنوف بودند كه مخالفت‌هاي جدي را مطرح كرده و جلوي اخراج را مي‌گرفتند.

از سوي ديگر نمي‌توان اين نكته را از نظر دور داشت كه متاسفانه جمعيت مهاجران مجاز و غيرمجاز افغان‌ها در زمان ارتكاب جرم چندان مشخص نيست و در نگاه مشاهده كننده بيروني بين اين افراد تفكيكي وجود ندارد و عموما ارتكاب جرم افغان‌هايي كه چند ماه بيشتر درايران نيستند ، شرايط زندگي وامنيت كار افغان‌هاي مجاز را هم بر هم مي‌زند.

نسل اول

جنگ زده‌هايي كه مهماني را شروع كردند

بخشي‌ از آنها همان پيرمردهاي افغان هستند كه در روزهاي پس از پيروزي احمد شاه مسعود ـ فرمانده قهرمان جهاد و پايداري ـ به كشورشان برگشتند تا در همان خاك هم به خاك سپرده شوند.

اما پيرمردهاي افغاني كه در تهران مانده‌اند در هر سن و سالي كه هستند با شرط سلامت بايد در كنار ساير اعضاي خانواده كار كنند، در ايران كه باشند براي آنكه زندگي روي غلتكش بچرخد بايد كار كنند، اين قانون اين شهر است و افغان‌هايي هم در اين سه دهه حضور در اين پايتخت عريض و طويل اين موضوع را خوب فهميده‌اند.

اين نسل اما و اگر و حقي هم به گردن نسل‌هاي بعدي دارد، نقشي كه بسيار مهم است و باعث ثبات تقريبا نسبي افغان‌ها در تهران و البته ايران شده است.

بدون شك اگر سه دهه پيش، نه ! اما تا همين ده- پانزده سال قبل افغان‌ها دست از اصرارشان براي ماندن در ايران برمي داشتند و ايران مثل قديم‌تر‌ها برايشان فقط همسايه مي‌ماند، در اين صورت نسل‌هاي بعدي كه ديگر چهره‌هايشان هم به افغان‌ها نمي‌رود، در خاك آبا‌و‌اجداديشان بزرگ مي‌شدند و به راستي اگر در همان زمان حضور نيروهاي ائتلاف شمال(نيروهاي همراه احمد شاه مسعود) همه افغان‌هايي كه به ايران و ساير نقاط دنيا مهاجرت كرده بودند برمي‌گشتند آيا اين كشور باز هم به كام نيروهاي طالبان شيرين مي‌شد !؟

به هر روي داستان افغان‌هاي كارپيشه و قانع در ايران با همين نسل اول افغان‌هاي مهاجر شروع شد و تا امروز ابعاد و شكل‌هاي جديد، منحصر به فرد و تا حدودي خطرناك به خود گرفته است و حالا اين نسل يا ديگر زنده نيستند، يا از كار افتاده شده‌اند و جايشان را به نسلي داده‌اند كه سه دهه پيش در كنار پدر و مادرشان نمي‌دانستند كشورشان را به كدام مقصد ترك مي‌كنند و آيا باز هم بر‌مي‌گردند.

نسل دوم

بنيانگذاران كار زياد با مزد كم ! ازدواج ايراني و مقاومت براي نرفتن

وقتي مردان افغان دست زن و بچه‌هاي خود را گرفتند و راهي ايران كه نزديك‌ترين، بازترين و راحت‌ترين مرز را داشت شدند، فرزندانشان هيچ وقت به اين سرزمين جديد، دور شدن از وطن يا حتي وضعيت زندگيشان فكر هم نمي كردند، در آن روزهايي كه كودكان افغان گرسنه بودند، حتما فكركردن به اسباب‌بازي و يا حتي خود بازي برايشان بي معنا بود و گرسنگي نمي گذاشت كه به جايي كه مي‌روي فكر كني ! نسل دوم ، همين كارگران امروز و چند سال پيش ما در ايران هستند، پدران همين كودكاني كه ديگر كشورشان ايران شده و زبانشان هم برگشته !

به گزارش ايسنا، مردان افغاني كه بدون خانواده و براي كار به ايران مي آمدند، به دليل حفظ ارتباط با خانواده و كشورشان احتمال و انگيزه بيشتري براي بازگشت داشتند اما بخش قابل توجهي از افغان‌هاي مجاز و غير مجازي كه با خانواده آمدند ديگر حتي با اجبار هم از ايران بيرون نرفتند و امروز حدود دو دهه است كه ايراني! تهراني، شيرازي، مشهدي و ... هستند!

نسل دوم افغان‌هاي تهراني اما نسبت به نسل قبلي فرصت بيشتري آموزش، بهداشت، كار و در نهايت زندگي داشتند و توانستند با گرفتن دختران فقير از خانواده‌هاي محروم ايراني خود را به ايراني‌ها آنچنان وصل كنند كه تا چند نسل ديگر هم جدايي امكان‌پذير نباشد.

اين نسل همان گروهي‌ بودند كه طي حداقل يك دهه گذشته در مقابل انواع برنامه‌هاي دولت ايران براي بازگشت مهاجران مقابله كردند!

شايد بتوان گفت كه اين نسل از افغان‌ها بيشترين آسيب را ديده‌اند، چرا كه دوران كودكي و نوجواني‌ آنها با سال‌هاي سخت پس از جنگ در ايران همراه بود، دوراني كه كار و زندگي بسيار سخت بود و هنوز مردم و بسياري از مسئولان ايران حضور تعداد قابل توجهي از افغان‌ها را در پايتخت برنمي‌تافتند و هنوز اجاره دادن خانه، ازدواج با دختران ايراني، كار كردن در محيط كاري و ... تابويي خطرناك بود كه مردم از آن اجتناب مي‌كردند!

البته ناگفته نيست كه در همين سالها همين نسل از افغان‌ها به دليل خاصيت كلي دوري از وطن و نداشتن نگراني از بابت بي‌آبرويي، فقر و نداشتن كار، دستمزد‌هاي كم در مقابل كار زياد كه كارفرمايان ايراني را بد عادت كرد و همچنين برخي اخبار درمورد تخلفات و بعضا جنايات افغان‌ها به مردم ايران باعث شد اين نسل در اذهان ايراني‌ها نسلي خطرناك و غير قابل ترحم تا امروز بماند.

در عين حال پدران كودكان افغان امروز تهران ما، در دهه هفتاد و اواخر دهه شصت فرصت‌هايي را هم براي درس خواندن پيدا كردند، به طوري كه در سه دهه گذشته بيش از 602 هزار نفر از بزرگسالان افغان‌ در دوره‌هاي سوادآموزي شركت كرده و با سواد شده‌اند.

همچنين مدير كل اتباع و مهاجرين خارجي وزارت كشور چند ماه پيش با تاكيد بر اينكه آمار دقيقي از مجموع فارغ‌التحصيلان افغان در مراكز آموزش عالي وجود ندارد گفت: حدود 12 هزار نفر در سي سال گذشته در رشته‌هاي مختلف آموزش عالي در نقاط مختلف كشور فارغ‌التحصيل شده‌اند.

نسل سوم

افغاني‌هاي تهراني ، كودكاني كه كابل را با تهران مي‌شناسند!

آنها كمتر به فكر رفتن و بيشتر آماده ماندن در تهران به هر طريق ممكن هستند.

دختر بچه‌ها و پسر بچه‌ها، به بلوغ رسيده‌ها و يا نوزاداني را مي‌گويم كه هنوز از آب و گل بيرون نيامده‌ بايد با زبان فارسي و با گويش ايراني حرف بزنند، مدرسه ايراني بروند و آداب و رسوم ايراني را ياد بگيرند، با دوستان ايراني درس بخوانند و بازي كنند، كنكور بدهند و بعدتر‌ها به راه برخي از همكيشانشان، شايد زن ايراني هم بگيرند!

اينها براي آنهايي است كه مجاز هستند و كارت اقامت دارند، اما كودكان نسلي كه افغان غيرمجازند، كجاي تهران ما هستند!؟

نبايد خيلي دور رفت و فكر‌هاي زيادي داشت!

آنها هم در كنار ما و هم جلوي ديد مسؤولان دولتي و نيروي انتظامي هستند! در معرض ديد آنها بزرگ مي‌شوند، گاهي درس هم مي‌خوانند اما تقريبا هميشه كار مي‌كنند و انگار ديده نمي‌شوند!

تهران ما در شرايط فعلي با دو جور نسل سومي افغان مواجه است، كودكان افغان مجازي كه سر و لباس و زندگي مناسبي دارند و در شرايط نسبتا مناسب و ثابتي درس مي‌خوانند و بزرگ مي‌شوند و كسي به بزرگ شدن آنها در تهران ما توجهي ندارد و در سوي ديگر كودكان افغان غيرمجازي كه رنگ حمام و تميزي را كمتر به خود مي‌بينند، پدر و مادر مشخص و درست و حسابي ندارند و از كل 24 ساعت شبانه‌روز 18-19 ساعت آن را در خيابان‌ها براي كار، آشغال جمع كردن و دوره‌گردي به سر مي‌برند.

اگرچه دولت ايران مدارس اختصاصي را براي كودكان افغان نگذاشته اما كودكان افغان مجازي كه خانواده آنها توان مالي داشته باشند در همين مدارس ايراني هم درس خوانده و مي‌خوانند، چه اينكه طبق آمار آموزش و پرورش در سال تحصيلي 86-85، 119هزار و 346 كودك افغان در حال تحصيل بوده‌اند كه اين آمار نسبت به سال تحصيلي 70-71، 75 درصد رشد را نشان مي‌دهد.

با اين وجود ميل به درس خواندن در بين كودكان افغان مجاز و غيرمجاز بسيار بالاست و به خصوص دختران افغان علاقه زيادي به ادامه تحصيل دارند و براي رسيدن به اين هدف خود توانسته‌اند در مدارسي تحت عنوان مدارس كودكان كار و خيابان كه زيرمجموعه انجمن حمايت از كودكان كاروخيابان است درس بخوانند در حالي كه شناسنامه ندارند.

از سوي ديگر دختران و پسران 6-7 ساله يا 15-16 ساله افغان مجاز يا غيرمجاز، ما بخواهيم يا نه، ديگر تهراني شده‌اند! تهران به عنوان شهري كه شهرستاني‌هاي خودمان به دنبال پولدار شدن در آن مي‌گردند، افغان‌ها را هم در خود نگه مي‌دارد و در فاصله كوتاهي راه درست يا غلط پولدار شدن را به آنها مي‌آموزد و در اين ميان يا به جايي مي‌رسند و يا مجرم و بزه‌كاري حرفه‌اي مي‌شوند! يكي گوني به دست مي‌گيرد و از ميان آشغال‌هاي پشت در خانه‌هاي ما سرمايه جمع مي‌كند ! يكي كارگر كارگاه پوست و قارچ و مرغداري و آجرپزي و ... است، يكي سر چهار‌راه‌ها دركنار اسفند مواد مخدر مي‌فروشد و يكي ديگر سال‌هاست كه در يكي از گران‌قيمت‌ترين و مجلل ترين خانه‌هاي شمال تهران سرايدار فيكس است!

نسل سومي‌هاي افغان‌ها به خصوص بخشي كه با داشتن كارت اقامت پدر ‌و ‌مادرانشان آينده روشنتري را براي خود مي‌بيند، ديگر به دنبال اين شغل‌هاي نازل نيست. نسل سوم افغانها، مي خواهد در اين آشفته بازار كلانشهر ما سري بالاتر از سر‌هاي پدران خود داشته باشد، اين نسل علاوه بر دانشگاه و مدرسه و درمانگاه و امكاناتي كه تا به حال داشته به دنبال داشتن شغل‌هايي رسمي‌تر در دستگاه دولتي ايران، مدارج علمي بالاترو امنيت بيشتر براي زندگي و كار است و در حالي كه هنوز تهران ساكنان خود را تبديل به شهرونداني داراي حقوق مدني محقق شده نكرده است آنها به دنبال تبديل شدن به يك شهروند حداقل درجه دوم هستند!

كودكان افغان كه امروز در دامان و بغل‌هاي مادرانشان بزرگ مي‌شوند چند سال ديگر تهراني‌هايي هستند كه به جز امكانات زندگي، حقوق مدني خود را هم طلب مي‌كنند !

به هر روي نبايد اين حقيقت را از نظر دور داشت كه جمعيت بيش از يك ميليوني افغان‌ها غير مجاز در ايران و چندين صد‌ هزار نفري آنها در پايتخت روي نوع زندگي ، كيفيت ، آموزش و مهمتر از همه كار و معيشت افغان‌هاي مجاز اثر نامطلوب گذاشته است و حالا ديگر به چشم مردم تهران و ايران، افغان‌ها يك جور بيشتر نيستند و فرقي بين افغان مجاز كه كارت اقامت دارد، سه دوره در طرح آمايش دولت ايران شركت كرده، گاهي پولي به جاي ماليات مي‌دهد و ... با افغان‌هايي كه هنوز يك ماه نيست قاچاقي به ايران و تهران آمده‌اند، نمي گذارند.

به گزارش ايسنا، شواهد و نتايج عملكرد مسؤولان دولت ايران در سال‌هاي گذشته براي انسداد مرزهاي شرقي، مقابله با ورود افغان‌هاي جديد و برنامه‌هاي منسجم براي بازگشت داوطلبانه افغان‌هاي مجاز و اخراج افغان‌هاي غيرمجاز گوياي اين امر است كه اهتمام جدي براي خروج افغان‌ها وجود ندارد و هنوز معلوم نيست كه ايران مي‌خواهد جمعيت قابل توجه و نگران‌كننده مهاجران خود را برگرداند يا نه !؟ وقتي هنوز انسداد مرزها شرقي با انجام نرسيده و قاچاق افغان‌ها با كمترين قيمت توسط برخي ايراني‌ها صورت مي‌گيرد و طرح‌هاي اخراج و بازگشت داوطلبانه به دلايلي چون سرماي هوا متوقف مي‌شوند، ديگر نمي‌توان گفت كه اين مهمانان رفتني هستند و اين مهمان‌نوازان قصد ديگري جز مهمان‌نوازي بيش از سه دهه دارند.

گويي مي‌خواهيم علاوه بر نسل‌هاي اول و دوم افغان‌هاي جنگ‌زده، نسل‌هاي سوم و چهارم تهراني و اصفهاني و مشهدي و شيرازي شده آنها را هم در دامان پرمهر خود بزرگ كنيم!

به زودی بخش گالری که حاوی تصاویری از اوضاع زندگی روزمره مهاجرین افغان در ایران میباشد راه اندازی میگردد . نصر من الله و فتح قریب،ننگ بر این دولت مردم فریب اعتراض نامه ممنوعیت شرکت در کنکور سراسری برای مهاجرین افغانی سواد دانش آموزان ایرانی در رتبه های آخر جهانی است

متن قطعنامه سازمان ملل در خصوص وضعيت حقوق بشر ايران مهاجران افغانی در ایران، انسانهایی از نوع درجه دو یک افغان باید بابت افغانی بودنش بهای سنگینی را بپردازد

یارانه موج جدید علیه مهاجران افغانی

آنهايی که صدها میلیون دلار از ایران خارج می کنند، افغانها نیستند بلکه تروریستهای لبنانی و فلسطینی و سوری هستند.

دولت جمهوری اسلامی یکی از فاسد ترین دولتهای دنیا اعلام شد.

اطلاعيه وزارت کار در خصوص پروانه کار

شرکت در کنکور دانشگاه های ایران برای افغانها ممنوع شد

کلاس درس 100 کودک مهاجر تعطیل شد

مهاجرين اخراج شده از ايران در وضعيت بدی قرار دارند

هجوم به خانه های افغانها در زاهدان

بیانیه شدیداللحن علمای اهل سنت پاکستان علیه دولت ايران استفاده به جا از بمب هسته اي افغانستان موافق جلوگیری مهاجرت مردم به ایران است گزارش سازمان ملل متحد درباره وخامت اوضاع در افغانستان دولت به دخالت در امور مذهبی اقلیتها پایان دهد شما قضاوت کنید. دراردوگاه سلیمان خانی چه می گذرد؟ تخريب خانه هاي مهاجرين افغاني در شيراز (با آدرس عکس ها) توزیع همزمان کارت‌های آمایش 3 مهاجرین افغانی در ایران مهاجرين افغاني بازيچه سياست هاي ناپخته اداره اتباع خارجي ايران محافظين سرحدى ايران چهار افغان را به قتل رساندند بازداشت یک 'ایرانی' در شرق افغانستان به اتهام 'جاسوسی و نقشه برداری از تاسیسات نظامی' اختلاف نظر مسئولین ایرانی بر سر اخراج 500 هزار مهاجر قانونی و صدور کارت شناسایی مروری بر چند اقدام دولت ایران در راستای اخراج مهاجرین افغانی از ایران در سال 1386 پناهندگان افغانی تا اوایل سال 2010 در ايران و پاكستان حق اقامت دارند دسترسی به فیلتر شکن

سروده ی از: لطیف کریمی استالفی

روند اخراج مهاجرين افغان از ايران ادامه دارد

با وجود ابراز نگرانى افغانستان ، روند اخراج مهاجرين از ايران ادامه داشته و در جريان يکماه اخير، بيش از(٥٠) هزار افغان وارد کشور شده که اکثر شانرا اخراج شده گان تشکيل ميدهند.
اضافه از (١٧٠٠٠) تن آنها از طريق پُل ابريشم ولايت نيمروز و بقيه از طريق بندر اسلام قلعۀ ولايت هرات، اخراج گرديده اند.
امان الله عاطف رئيس عودت مهاجرين نيمروز به تاريخ ٢٦ جدى به پژواک گفت که اخراج شدگان، شامل١٦٣٥٧ کارگر و ١٦٨ فاميل اند. از جملۀ فاميل ها ٣٥١ تن مرد و ٣٧٤ تن زن هستند.
عاطف افزود که روزانه هشتصد تا يکهزار جوان و شش تا ده فاميل از طريق پُل ابريشم اخراج ميگردند.
وى ميگويد که مهاجرين برخلاف وعدۀ جمهورى اسلامى ايران که به مقامات افغانى داده بودند؛ اخراج ميشوند.
به گفتۀ رئيس امور مهاجرين، مقامات ايران چندى قبل با محمد کريم خليلى معاون دوم رياست جمهورى در تهران وعده نموده بودند که هيچ مهاجرى را در زمستان اخراج نخواهند کرد.
همچنان محمد يحيی معروفی سفير کبيرافغانستان مقيم تهران در اوايل ماه جارى گفته بود که هيئت افغانى به رياست خليلى در کنار اينکه در مورد تحکيم روابط بين دو کشور با مقامات ايرانى صحبت هاى داشتند؛ تشويش خود را در مورد اخراج مهاجرين نيز مطرح کرده و جانب ايران در حل اين مشکلات وعدۀ همکارى نموده بودند.
رئيس عودت مهاجرين نيمروز ميگويد که هوا سرد است، موسسات براى اخراج شدگان کمک نمى کنند و مسوولين نيمروز هم امکاناتى در دسترس ندارند.
عمران الدين يک مسوول دفتر کمشنری عالى سازمان ملل متحد در امور پناهندگان در نقطۀ صفر مرزى ( پل ابريشم)، ميگويد که براى خانواده هاى اخراج شده ، مصرف کرايه موتر از نيمروز تا ولايات شان داده ميشود؛ اما براى جوانان هيچ کُمکى کرده نمى توانند.
اکثر اخراج شدگان مربوط اقوام ترکمن و ازبک و از ولايات شمال اند.
روزى گُل باشندۀ ولايت جوزجان که تازه از طريق پل ابريشم اخراج شده، گفت: من در شهر کرمان در يک ساختمان کار ميکردم که پوليس آمد و مرا با چهار وطندار ديگرم گرفت و به اردوگاه بُرد.)
وى پذيرفت که اسناد اقامت نداشت ،اما دو سال ميشد که در کرمان کار مينمود و خاص بخاطر کار نمودن و بدست آوردن نفقه رفته بود؛ اما پوليس اعتناء نکرد و دست به اخراج آنها زد.
روزى گل ميگويد که يکشبانه روز را در اردوگاه ( کمپ) زاهدن ( نزديک سرحد افغانستان) گذشتاندند و ، با ٥٢ جوان ديگر ازطريق پُل ابريشم اخراج گرديدند.
نامبرده مى افزايد که اکنون کرايه راه تا جوزجان را ندارد ! مجبور است که دست به سوى ديگران دراز نموده و تا ولايت خود برود.
به همين علت، وضعيت جوانان اخراج شده در نيمروز ناگوار بوده و از اينکه پول برگشت به ولايات خود را نمى داشته باشند، ناگزير اند که دست به گدايى بزنند.
شمارى از خانواده ها نيز شامل اخراج شدگان اند.
تازه گل باشندۀ ولايت فراه ميگويد که با هشت عضو خانواده اش، از شهر زاهدان اخراج شده است. وى مدعى است که با وجودى که اسناد اقامت داشت، اخراج گرديده است.
به گفتۀ تازه گل، حکومت ايران، مهاجرين مقيم ايالت سيستان و بلوچستان( نزديک سرحد افغانستان) را که سابقه زياد دارند به شهر هاى مرکزى و مهاجرينى را که سابقه کمتر دارند، اخراج مينمايند.
به ادعاى موصوف، او با خانواده اش پنج سال را در زاهدان سپرى کرده بود.
غلام دستگير آزاد والى نيمروز ميگويد که طى يکسال اخير بيش از ٢٥٠ هزار کارگر و تعداد زياد خانواده ها از طريق پُل ابريشم اخراج شده اند.
والى افزود که زمينۀ کار در کشور مساعد نبوده ، افغانها از روى مجبوريت براىکار به ايران ميروند؛ لازم است که ايران از اخراج مهاجرين خوددارى نمايد.
والى در ماه عقرب سال جارى گفته بود که در جريان يکماه گذشته،حدود ٣٠ هزار کارگر افغان از ايران اخراج شده و موجوديت شمارى ازآنها در نيمروز، مشکلات اجتماعى ، خدماتى و حتى امنيتى را به بار آورده است.
در مدت يکماه اخير، بيش از ٣٠ هزار افغان مقيم ايران از طريق بندر اسلام قلعۀ ولايت هرات نيز وارد کشور شده اند.
يک منبع پوليس سرحدى در اسلام قلعه گفت که روزانه يکهزار تا يکهزار و پنجصد افغان، ازطريق اسلام قلعه وارد ميشوند که اکثر آنها را اخراج شدگان تشکيل ميدهند در حالى که در ماه هاى گذشته به طور اوسط تا هفتصد تن اخراج ميشدند.
به ادعاى منبع، در طول سال جارى، بيش از ١٢٤ هزار افغان از طريق اسلام قلعه وارد شده و بيشتر شان اخراج شده گان بوده اند.
خبرنگار آژانس خبرى پژواک از بندر اسلام قلعه گزارش داد که اخراج شده گان که اکثر شان مربوط ولايات شمال اند، به حالت بدى قرار داشتند.
حميد الله ٣٥ ساله باشندۀ ولسوالى پشتون کوت ولايت فارياب که دو چشمش کبود بود،ادعا کرد که چشمانش به اثر لت و کوب پوليس ايران ،کبود گشته است.
وى گفت که در ساحۀ گمرک تهران( پايتخت ايران) روانۀ کار بود که پوليس آمد و علاوه بر دشنام دادن، او را لت و کوب نمود و به توقيفگاه انتقال داد.
نامبرده افزود که دو شبانه روز را در توقيفگاه عسگر آباد تهران گذشتاند و اينک از طريق اسلام قلعه رد شده است.
حميد الله ادعا دارد که يکسال قبل، بخاطر کار به ايران رفته بود و با وجودى که به حيث يک کارگر عادى کار مينمود؛ بعد از توهين و تحقير و لت کوب اخراج گرديده است.
مسوولين سفارت جمهورى اسلامى ايران مقيم کابل، فعلاً از مصاحبه خوددارى نموده
به اساس معلومات دفتر سخنگوى کميسارى عالى ملل متحد درامور پناهندگان درکابل، درحال حاضر حدود نه صد هزار افغان دارنده اسناد اقامت و حدود يک و نيم ميليون فاقد اسناد اقامت در ايران بسر ميبرند.
صبح یکشنبه 29/10/1387

رژیمی که خود را الهی می نامد و رهبرانش سودای رهبری بر جهان را در سر می پرورانند، آنچنان در فساد و تباهی غرق است که طبق آمار و تحقیقات سازمانهای بی طرف بین المللی، مقام اول را در جهان دارا شده است؛ چیزی که برای مردم ایران مشخصه رژیم جمهوری اسلامی و رهبران آن است.